آش انگور به‌طور كلى « سياه آلو » در كتب قديم نامبرده مىشود . نامهاى محلى آن در شمال ايران « خوشه انگور » ، « آش انگور » ( در كتول ) ، « اشنگور » ( در مازندران و گرگان ) ، « خرزال » ( در لاهيجان و كلارستاق » ، « وشر » ( در ديلمان ) ، « سياه درخت » ( در درفك ) ، « كولى كك » ( در كجور ) ، « آلجاره » ( در خلخال ) ، و « سياه تيس » ( در سوادكوه ) مىباشد . در كتب طب سنتى با نام « عوسج » و « شوكة الصباغين » نامبرده شده . به فرانسوى Nerprun purgatif ، Epine noir و Epine de cerf و Nerprun cathartique و به انگليسى Buckthorn و Purging buckthorn و Common buckthorn و Bladder green گفته مىشود . گياهى است از خانوادهء Rhamnaceae نام علمى آن Rhamnus cathartica L . و مترادف آن Cervispina cathartica Moench . مىباشد . مشخصات آش انگور درختچه‌اى است به بلندى 8 - 3 متر و در برخى نقاط خيلى كوچكتر ، پرشاخه ، انتهاى شاخه‌هاى آن خاردار . برگهاى آن بيضى و در كناره‌هاى برگها در هر طرف 70 - 40 دندانه كوچك ديده مىشود و داراى دمبرگى به طول 2 سانتىمتر و ابعاد برگ 5 / 2 - 5 / 1 سانتىمتر عرض و 5 - 5 / 2 سانتىمتر طول مىباشد . گلهاى آن كوچك زرد رنگ كه در كنار برگها ظاهر مىشود . ميوهء آن سياه رنگ و كروى در